Autor

Kontekst i 'this' w JavaScripcie

Jak zrozumieć 'this' i już nigdy więcej nie mieć z tym problemu

Słówko this, mimo podobieństwa do C# czy Javy, w JavaScripcie działa trochę inaczej niż nam się może wydawać. Kontekst na jaki wskazuje this może być dowolnie zmieniany, a jego nieumiejętne użycie spowodowuje wystąpienie masy błędów w naszej aplikacji. Ustrzec przed nimi można się jedynie rozumiejąc do czego owe this służy i jak się z nim obchodzić. Zapraszam do lektury :)

Implicit binding

Mamy tutaj do czynienia z kontekstem zwykłych obiektów. Złota zasada w identyfikacji kontekstu to:

this to obiekt, który jest po lewej stronie kropki.

W myśl powyższej zasady możemy stwierdzić, że kontekstem funkcji meow() będzie obiekt cat i tak też się dzieje.

var cat = {
  name: 'Filemon',
  meow: function () {
    console.log(this.name);
  }
}

cat.meow();
// Filemon

Podobnie sprawa ma się w przypadku zagdnieżdżonych obiektów i ich funkcji. Najbliższy obiekt po lewej stronie (z reguły, ale o tym zaraz) jest kontekstem, w jakim zostaje wywołana dana funkcja:

var cat = {
  name: 'Filemon',
  brother: {
    name: 'Mruczek',
    meow: function () {
      console.log(this.name)
    }
  },
  meow: function () {
    console.log(this.name);
  }
}

cat.meow();
// Filemon

cat.brother.meow();
// Mruczek

Trzeba być bardzo ostrożnym jeśli chodzi o referencje do obiektów czy funkcji, gdyż takie przypisanie również powoduje zmianę kontekstu. Jest nim nadal cat (Filemon), a nie jakby można było sądzić brother (Mruczek).

cat.meow = cat.brother.meow;
cat.meow();
// Filemon

Istnieją jednak sposoby na całkowie przejęcie kontroli nad tym co ma być w danej chwili “bazą”.

Explicit binding

Oprócz operowania obiektami i zasadą “kropki” istnieją inne metody (pewne 3 funkcje), które pozwalają na zmianę kontekstu wywołania dowolnej funkcji.

call()

Pozwala na wywołanie funkcji z konkretnym kontekstem przekazanym jako argument.

var meow = function () {
  console.log('I am a cat ' + this.name);
};

var filemon = {
  name: 'Filemon'
};

var mruczek = {
  name: 'Mruczek'
};

meow.call(filemon);
// I am a cat Filemon

meow.call(mruczek);
// I am a cat Mruczek

bind()

Jest to bardzo podobna funkcja do call() z tą różnicą, że pozwala na “przechowanie” funkcji z nowym kontekstem w postaci zmiennej, aby móc ją na przykład przekazać dalej jako parametr funkcji.

var meow = function () {
  console.log('I am a cat ' + this.name);
};

var filemon = {
  name: 'Filemon'
};

var mruczek = {
  name: 'Mruczek'
};

var filemonMeow = meow.bind(filemon);
filemonMeow();
// I am a cat Filemon

var mruczekMeow = meow.bind(mruczek);
mruczekMeow()
// I am a cat Mruczek

apply()

To taki helper składający tablicę w argumenty funkcji, który również jako parametr przyjmuje nowy obiekt, a ten stanie się this w tej właśnie funkcji.

var myCats = function (cat1, cat2) {
  console.log('I am ' + this.name + ' and my cats are: ' + cat1 + ' and ' + cat2);
};

var me = {
  name: 'Krzysztof'
};

var cats = ['Filemon', 'Mruczek'];

myCats.apply(me, cats);
// I am Krzysztof and my cats are: Filemon and Mruczek

New binding

Dochodzimy w końcu do momentu, z którym większość będzie najbardziej zaznajomiona, czyli konstruktory i keyword new. Sytuacja jest tu o tyle prosta, że to new nadaje kontekst całego obiektu podczas jego tworzenia.

function Cat(name, color) {
  this.name = name;
  this.color = color;
  this.sayHello = function () {
    console.log('Hi, I am ' + name + ' colored ' + color);
  };
}

var filemon = new Cat('Filemon', 'black');
filemon.sayHello();
// Hi, I am Filemon colored black

Zwróćcie uwagę na brak this w wywołaniu funkcji sayHello(). W każdym wypadku jego użycie jest opcjonalne. Domyślnie interpreter zawsze będzie wywoływał funkcję w kontekście rozwiązanym zgodnie z zasadami, które tu dzisiaj opisałem. Dla czytelności jednak lepiej jest użyć kontekstu, aby czarno na biało było widać co z czego jest wywoływane. Spójrzcie na przykład bardziej zawiły, gdzie gdyby nie osobna referencja do obiektu macierzystego, odwołanie się do jego własności byłoby niemożliwe.

function Cat(name, color) {
  var self = this;
  
  self.name = name;
  self.color = color;
  self.sayHello = function () {
    console.log('Hi, I am ' + self.name + ' colored ' + self.color);
  };
  
  self.brother = {
    name: 'Mruczek',
    sayHello: function () {
      console.log('Hi, I am ' + this.name + ' and my brother is ' + self.name);
    }
  };
}

var filemon = new Cat('Filemon', 'black');
filemon.sayHello();
// Hi, I am Filemon colored black

filemon.brother.sayHello()
// Hi, I am Mruczek and my brother is Filemon

window binding

Wyżej napisałem o tym, że pominięcie this spowoduje automatyczne “dopięcie” odpowiedniego kontekstu. Jednak gdy funkcja wywołana jest globalnie, to (przynajmniej w przeglądarkach) jej kontekstem będzie obiekt window.

function openWindow() {
  console.log(this);
};

openWindow();
// Window {external: Object, chrome: Object, document: ...}

Jednak jeśli popełnimy pewien błąd, którego konsekwencje zostały opatrzone stosownym błędem w konsoli w ECMAScript 5 (‘strict’ mode, w ECMAScript 3 this wskazywał na window, stąd to całe zamieszanie), polegający na wywołaniu konstruktora funkcji bez użycia new, to otrzymamy błąd.

function someConstructor() {
  this.a = 'foo';
  this.b = 'bar';
}

var good = new someConstructor();
var bad = someConstructor();
// "TypeError: this is undefined"

this czy nie this - o to jest pytanie!

Mam nadzieję, że szybki kurs z kontekstu w JS tutaj przedstawiony pomógł wam choć trochę nabrać pewności w używaniu this z głową w swoich aplikacjach. Jeśli macie jakieś pytania czy uwagi z chęcią na nie odpowiem, w komentarzach czy mail/twitter.